<> www. kinomania. org
w rolach głównych
POZDROWIENIA Z PARYŻA
w pozostałych rolach
muzyka
na podstawie scenariusza Luca Bessona
scenariusz
reżyseria
AMBASADA USA W PARYŻU
- Dziękuję, Cindy. - Proszę.
Jutro przygotowanie do szczytu: "Pomóc Afryce".
W środę konferencja.
W czwartek spotkanie G8 i kolacja z załogą.
A w piątek przyjęcie na cześć sekretarza stanu.
Mamy ważniejsze sprawy, Reece.
Oczywiście.
Szach.
Musisz być taki metodyczny?
- Za to mi pan płaci. - Jesteś wart każdego centa.
Ale nie podejdziesz mnie jak Fischer Spassky'ego w 1972 r.
Parking nr 17.
Sektor 7, srebrne BMW 5. To co ostatnio.
- Szach-mat. - Co? Zaczekaj!
Muszę iść rozdzielić miejsca na szczyt.
Mam siedzieć koło ministra spraw zagranicznych.
Wiesz może, którą sekretarkę posuwa?
Brunetkę czy blondynkę?
Raczej obie.
Uwielbiam Francuzów.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Stać mnie na więcej.
Zastanawiałem się...
Dostał pan moje podanie w sprawie szkolenia A4?
Na służby specjalne przyjdzie czas.
Tymczasem podłożysz pluskwę w sali obrad
podczas spotkania z ambasadorem.
- Da się zrobić? - Jak najbardziej.
- Tylko nie mam pluskwy. - Tak?
Ponoć masz ją od południa.
- Szczerze w to wątpię. - Chwila.
Lewa kieszeń marynarki.
Cześć.
Uratowałeś dziś świat, James?
Żebyś wiedziała, Caroline.
Co takiego zrobiłeś?
Nie mogę zdradzić szczegółów.
Jeszcze nie.
W takim razie, co myślisz o sukience?
Wystrzałowa.
- Ładny materiał? - Piękny.
- Wygląda znajomo. - Bo to zasłony z sypialni.
- Co zrobisz na kolację? - Chwila!
Według francuskiej tradycji to kobieta gotuje, a facet ogląda TV.
Trochę się pozmieniało od średniowiecza.
Teraz jest na odwrót.
Może przejdźmy od razu do deseru?
- Tylko to ci w głowie? - Cały czas.
Witam pana. Oto dzisiejszy harmonogram.
Zaznaczyłem to, co ważniejsze.
Świetnie. Wracasz do biura?
- Mógłbym na pana zaczekać? - Może do nas dołączysz?
Dziękuję.
Jak już ostatnio wspomniałem,
prezydent jest rad, że pański gabinet i Departament Stanu
osiągnęliście porozumienie w sprawie polityki wobec Afryki.
Gumę?
Sporo zmieniłoby,
gdyby Francja i USA wydały wspólne oświadczenie
odnośnie naszego stanowiska
wobec zredukowania międzynarodowego długu.
Nas też to niezmiernie cieszy.
- Pastylkę na kaszel? - Nie, dziękuję.
Może zamiast mówić o konkretnych aspektach długu Afryki,
pokażmy, że rozumiemy potrzebę zredukowania go.
Wydaje mi się, że to oświadczenie
zostanie odebrane jako wyraz wzajemnego wsparcia.
Święta racja.
- Przepraszam, ministrze. - Tak?
To prawda, że niedawno nabył pan kilka obrazów Goi?
Chętnie je zobaczę.
Właściwie to wypożyczyłem. Jedyne w swoim rodzaju.
Musisz je zobaczyć.
Też mamy kilka w nowojorskim Frick Museum.
Doprawdy?
Przepraszam. Rozlałam prawie cały sos.
Sos...
Zrobiłaś kolację?
Nie bój się. Wzięłam na wynos.
Mam dla ciebie prezent.
- Zapomniałem o czymś? - Nie, nie.
Otwórz.
Podłożyłeś pluskwę w biurze ministra. Jestem pod wrażeniem.
Dziękuję. Jestem do usług.
Dlatego szybko dostaniesz następne zadanie.
Jestem gotów. Kiedy?
Teraz. Pędź na lotnisko.
- Nie zostałem poinstruowany. - Celnicy zatrzymali ci partnera.
- Zabierz go stamtąd. - Partnera?
Charliego Waxa.
- W tej chwili? - Nie dasz rady? Jesteś zajęty?
Nie, skąd by znowu.
Wie pan, że nie należę do służb specjalnych?
Brakuje mi ludzi. Głównie będziesz jego kierowcą.
Wykonaj to zadanie, a zostaniesz członkiem klubu.
- Dostałem awans. - Cudownie!
- To mamy dwa powody do świętowania. - Dwa?
Jaki jest drugi?
Należał do mojego ojca.
Twoich bym się nie doczekała.
Kocham cię.
- Nigdy go nie zdejmuj. - Obiecuję.
Na pewno chcesz poślubić faceta z takiej branży?
A kto będzie ci cerował płaszcz, jak cię postrzelą?
- Będę czekać. - Mam nadzieję.
Jeszcze jeden.
Nie nakręcaj mnie. Partner czeka.
Pamiętaj, kto jest twoim prawdziwym partnerem.
To jego pan szuka.
W Paryżu nie ma napojów energetyzujących?
Pomagają w ćwiczeniach
- i w zmianie strefy czasowej. - To na pewno Charlie Wax?
Idźcie stąd, zanim go zamkniemy.
Ale bez puszek. Nie może ich przenieść.
Piłeś kiedyś taki?
Syrop kukurydziany, kofeina i woda. Plus fajne logo.
Nic więcej.
- Spróbuj. - Nie wniesie pan tego.
Tylko to mam, skurwiały synku.
- "Skurwiały synku"? - Nie rób mi tu rabanu,
bo użyłem słowa na "s" jako przymiotnik.
Po tym, jak na lotnisku przywitał mnie arogant,
nienawidzący USA żabojad,
lachociąg i biurokrata w jednej osobie,
wolałabym powiedzieć, "Ten skurwysyn nienawidzi USA"!
Uratowaliśmy jego kraj w dwóch wojnach światowych,
a on nie pozwoli mi przenieść napojów.
Skoro już wiemy, jak użyłem słowa na "s",
uszanuję ciebie oraz twoje stanowisko
strażnika granic kraju.
- Wezmę napoje i sobie pójdę. - Nie!
To nie przekroczy granic Francji!
Skąd mam brać energię,
by korzystać z uroków waszego pięknego miasta?
Kupimy ci kilka kubków kawy.
Musisz przejść odprawę.
Bez napojów nie pójdę.
Pan wybaczy.
Możemy zamienić słówko?
- Nie popuszczą. - Widzę, a czas ucieka.
- Znasz to miejsce? - Są lepsze chińskie knajpy.
Robią zajebisty omlet Foo Young. Przekup gościa i jedziemy tam.
- Nie tak tutaj działamy. - Ja tak działam.
Zadzwoń do ambasady i załatw kierowcę, któremu to pasuje.
Nie jestem twoim kierowcą, tylko partnerem.
Szachista. Czytałem twoje akta.
- Grywasz? - Wyglądam na fana planszówek?
Załatw to. Nagraj mu panienkę, daj cygara albo wino.
Spróbuję załatwić to łagodniej.
PRZESYŁKA DYPLOMATYCZNA
Szach-mat, skurwysynie.
- Nie musiałeś go wyzywać. - Lubię dogryzać przemądrzałym bucom.
Myślą, że mają odznakę i mundur, to mogą włazić cywilom na głowę.
- Wiesz, że wszędzie to sprzedają? - Wiem.
To po co ta scena?
Dla mojego tajnego składnika.
Nie mogłem ryzykować, że go znajdą.
Dlatego odwróciłem ich uwagę dygresją na temat słowa "skurwysyn".
- Czyli wszystko...? - Nie załapałeś?
- Mogę załatwić ci każdą broń. - Nie taką.
Bo ja i moja pani...
jesteśmy ze sobą związani.
Dopóki śmierć nas nie rozłączy.
Bez sosu...
Spieprzycie nawet najlepsze chińskie danie.
- To amerykańskie. - Kit.
Wynalazł je Żyd z San Francisco.
- Kolejny kit. - Serio.
Nawet nazwa nie jest chińska.
Żaden składnik nie nazywa się "Foo Young".
Wymiatasz w szachy i szprechasz po chińsku?
II poziom mandaryńskiego na Cambridge.
Po chińsku "jajko" to "dan".
Przepraszam.
Słucham pana?
Jak jest "jajko" po chińsku?
Jestem z czwartego pokolenia. Nie znam chińskiego.
- Wyluzuj! Nie zna chińskiego. - Może zna ten.
Obiło ci? To kelner.
To pomoże nam zamówić deser.
- Coś pakistańsko-chińskiego. - Mamy tylko ciasteczka z wróżbą.
- To coś spoza menu. - Creme brulee?
Wolę coś do wciągania z łyżki. Kupujecie to w kilogramach.
Nic ci nie jest?
- Spadajmy stąd. - Powiedziałem, że skończyliśmy?
Załatwię ci kokę gdzie indziej,
- jak tak bardzo chcesz. - Nigdzie nie idziemy.
- Gdzie koka? - Nie ma.
Gdzie koka?
Nie ma!
Opróżnij wazę i nabierz do niej trochę.
Im lepszy smak, tym bliżej źródła, nie?
Ten wskazuje, że jesteśmy jakieś dwa trupy od szefa kuchni.
Powiedz szefowi, że przeżyłeś, by mu to przekazać:
"Wax zaczyna, Wax kończy".
Chodź.
Kluczyki, szybko!
"Wax zaczyna, Wax kończy".
- No co? - Nie rozumiem tego.
Kto ty, Karate Kid?
Musisz nawijać jak tajny agent, jeśli chcesz nim zostać.
- To szyfr. - Szyfr? - Proste.
"Wax zaczyna" znaczy "załatwi cię".
Da im do myślenia. Zdezorientuje ich.
- Czaisz? - Tak.
To dobrze.
A to co, dowód?
Dobry kawał. Tam, dokąd jedziemy, to lepsze niż kasa.
Ale działamy oficjalnie?
Może działalibyśmy, gdybyś znał Charlotte.
Charlotte?
Wciągnęła trochę w tej knajpce i wkrótce przedawkowała.
Załatwiamy twoją osobistą sprawę?
Oczywista oczywistość, że robię to dla tej dziewczyny.
Przykro mi z powodu twojej znajomej,
ale ja działam tylko dla bezpieczeństwa kraju.
Była siostrzenicą sekretarza obrony.
I to on chce, by ich zlikwidować?
Całą operację. Od kucharzy po szefa.
Coś ci nie pasi?
- Nic. - To dobrze.
- Nie możesz tu zaparkować. - A co zrobiłem?
Chodź, przykoksisz trochę.
- To tajny kod. Daj mi... - Dobrze zgaduję.
Wezmę .9mm i dwa magazynki.
Wolę wysyłać partnerów z czymś mocniejszym.
Zostaw Glocki i weź sobie to .357.
Dymi lepiej niż cygara.
Panowie turyści, pomyliliście wyjazdy.
Cholera.
Powiedz im, że nie chcesz ich towaru.
To Smocze Głowy, kupmy ich towar i spadajmy.
Rozniosłem gości w mak moim kung fu rodem z Hong Kongu,
a ty martwisz się gangiem maminsynków?
- To byli kucharze. - Że co?!
Kucharze tak nie strzelają!
Może i nie, ale przy tych kolesiach
tamci wyglądają jak niedzielny chórek.
To nie gang z Los Angeles, tylko Azjaci.
Z Azjatami trzymamy sztamę. Co nie, brachu?
Nie, brachu.
To musiało być imponujące.
Kucharze...
Pilnuj piętra niżej, żeby nie zaszli mnie od tylca.
- Ilu jeszcze zostało? - Według spisu ludności?
Jakiś miliard.
- Tłumacz. - Dobra.
Chcę notes z adresami twoich dilerów, alfonsów i prostytutek.
Jeden telefon, a następną imprezę będziesz miał na ławce w parku.
Nie będziesz musiał nic oddawać,
jak podasz namiary na swojego dostawcę koki.
Masz 20 sekund na decyzję.
Suwać się!
- Idzie tu trzech gości. - Zmiataj.
Osłaniaj.
Wczoraj odkręcałeś tablice,
a dziś pracujesz z naszym najlepszym agentem.
- Nie tego chciałeś? - Tego. Dziękuję za zaufanie.
- Nie uważa pan, że metody Waxa są... - Jakie?
Kazał mi nosić wazę pełną koki.
Ma trochę nowatorskie metody, ale jest bardzo skuteczny.
Rozumiem, ale...
Przestań tyle myśleć. Rób, co ci mówi.
Czyli działamy oficjalnie, tak?
- Z rozkazu prezydenta. - Dziękuję.
- Chciałem się upewnić... - Nie dzwoń, póki nie skończycie.
Przepraszam, Caroline.
- Miałem dzwonić. - Zniknąłeś.
Gdzie jes...?
- SŁABA BATERIA - Niech to.
Idziemy, Reece.
Możemy się rozerwać przed wizytą u dilera.
Myślisz, że na Wieży Eiffla podają śniadanie?
- Zostaw już tę komórkę. - Muszę zadzwonić.
Nie wrócisz szybciej, jak do niej tyrkniesz.
- Ty nie masz do kogo wracać, nie? - Poznałeś już moją żonkę.
Mówiłbyś inaczej, gdybyś poznał Caroline.
Ja budzę się koło moich Carolin.
- To nie jest zwykła dziewczyna. - Każdy tak mówi.
Połącz się.
Śmiało, mamy tego pełno.
- Nie miała być dla ciebie. - Nie jest.
- Pomoże nam ujść z życiem. - Nie chcę być otumaniony.
A ja nie chcę zginąć, bo ktoś powiąże cię z rządem.
- Nie wsadzę tego do nosa. - To możesz wracać.
Następnym razem podmienisz mi tablice.
No, może wpuszczę cię do auta.
Wyłaź.
To towar, który brała ta dziewczyna?
Ten czy inny, żadna różnica.
- Jej koka wywołała atak serca. - U nas wywołałaby wściekliznę.
Ocknij się. Tu nie chodzi o kokę.
A co z Charlotte? Siostrzenicą sekretarza obrony.
Naćpałeś się? Nie było żadnej siostrzenicy.
Mocny towar! Czuć już efekty uboczne.
- Jak ty jedziesz?! - Z Bogiem.
Dokąd jedziemy?!
- I o co tu, kurwa, biega?! - Jak myślisz?!
O terrorystów!
Zastąpienie przemocy potajemnym handlem dragami.
Zakup nowych ładunków wybuchowych,
które potrafią roznieść dosłownie wszystko.
O terrorystów?
To ten gość.
Udajemy narkomanów.
- To jego zabijesz? - Tego nie powiedziałem.
Powiedz mu, że chcemy się zabawić.
Obrócić dwie cycule w tym bloku.
Powiedz mu to.
Panią dla kolegi.
Lubisz się przyglądać?
Prążkowane. Kupiłem od Szweda w Tajlandii.
- A alfons? - Chcesz, to bierz się za niego.
A może wysiądę z windy?
To niewytłumaczalne.
Właśnie to lubię w Francuzkach, nie są takie drętwe.
Oj, nie ona.
Będzie chciała wiedzieć, co robiłem z wami w windzie.
Lepiej spytaj, co ona tu robiła.
Kupowała materiał. Sama szyje sobie ubrania.
Mam przesrane!
Spoko, powiem jej, że jesteś bohaterem.
Mam stracić dziewczynę, a ty sobie zaliczysz?
Nic się nie nauczyłeś?
To przyglądaj się teraz. Won mi stąd!
Stój! Dawaj tę ładowarkę.
Tak jest! Oto mój twardziel.
Dawaj!
Dzięki. Zmiataj stąd.
Co ty wyprawiasz?
Ładuję komórkę. Nie widać?
Jak skończysz, obserwuj bank,
gdzie nasi znajomi piorą kasę.
- Kogo szukać? - Pakistańczyka z torbą koki.
Albo Araba z wózkiem pełnym forsy.
Nie wierzę.
To nie było to, co myślisz.
Jechałeś windą z dziwką i jej alfonsem.
To dziwka, ale to nie był alfons.
Więc kto?
Nie mogę mówić o pracy.
Lepiej tym razem zrób wyjątek.
To mój szurnięty partner.
Ten alfons? Nie wyglądał mi na pracownika rządowego.
Bo nie jest. Ściągnęli go do tego zadania.
Nie chcę, żebyś tak pracował.
- Też mi się to nie podoba. - To nie rób tego.
Zaproś go na kolację, ale wróć do domu.
- Otwierać drzwi! - W mordę.
Oddzwonię.
Kocham ten kraj.
- Pojawili się? - Może są za drzwiami?
To pewnie ten alfons. Zabij gnoja.
Nie zabiję go.
Oto i nasi klienci.
Jak ci każę zastrzelić gnoja, to go zastrzel.
Reece, lubisz zakupy?
Skończmy zadanie i wracajmy do domu.
Mam przegapić uroki Paryża?
Że co?
Tyle przeszliśmy i pozwolisz im uciec?
Spoko loko.
Teraz czuwa nad nimi oko na niebie.
- Prośba o monitorowanie satelitarne. - Zezwalam na zmianę pozycji.
- Przesyłam współrzędne. - Kontakt nawiązany.
Cel zaparkował. Pasażerowie w budynku.
Przesyłam współrzędne do agenta.
KOCHAM PARYŻ
Nie pisali o tym zadupiu w przewodniku po Paryżu.
W czym tutejsze zadupia miałyby być inne?
Tak myślałem... To Paryż i w ogóle.
Powinny być ładniejsze.
Ale mógłbym to polubić. Przywołuje wspomnienia.
Nie były to zbyt udane dni.
Od razu wiedziałem, że jesteś z Cambridge.
Jestem z Cyprus Houses w East New York.
Poważka? Pewnie kisiłeś się w domu.
Za to z mojej przecznicy tylko ja przeżyłem.
Chciałbym, żeby mnie ktoś zamknął.
Zawsze byłem ciekaw, co się robi w takiej stagnacji.
Głównie oglądałem Star Trek. I marzyłem, by wyjść.
- Kirk czy Spock? - Uhura.
Jesteśmy.
Cześć. Mówisz po angielsku?
Chcielibyśmy wbić do środka.
Mamy "dolary".
Zaczekajcie tu. Zawołam Rashida.
Nie patrzcie młodemu w oczy.
- Zabronił ci. - Zżerała mnie ciekawość.
Każe nam klęknąć.
- Co ty robisz? - Mała rada prosto z Somalii.
Jak celuje do ciebie 10-latek, to rób, co ci każe.
Klękaj.
Chce tylko świecidełka.
- Wciąż nie tęsknisz za domem? - Co ty! To podróba.
A ten należał do ojca Caroline.
Zginiesz przez tę babę.
- Mnie bardziej pasuje? - Bez dwóch zdań.
Dzięki.
Jak dla was, 50$.
- Co robisz, kurwa? - Dobra.
Kolumbijska z dodatkiem mąki?
- Przynieś kilo. - Kilo?
- Co to, Bogota? - Na cholerę mi 5 gram?
Wciągniesz je z tyłka kumpla.
Lepiej zabierz dupę w troki
i nagraj mi kolesia, który da mi kilo.
5 gram to "użytek własny".
Za sprzedanie ponad kilograma dostaje się 15 lat.
Głupio by było, jakby wpadli za sprzedaż pięciu kilo.
Sprzedaż pięciu kilo!
Dziękuję.
- Oddawaj pierścień! - Tak jest!
Oddawaj mój pierścień!
Gadaj, gdzie są Pakistańczycy, albo czeka cię z nim kolejna runda.
Jak tu nie będzie Pakistańczyków, to będziesz...
Ty, który on będzie?
Będzie 26. trupem w ciągu 24h. Trup na godzinę.
Zgadza się. Pukaj.
- Tu Rashid. - Ghaspida nie ma, wynoś się stąd.
O tym chcę pogadać. Otwórz, wujku.
Spoko, dziadek. Nie zranię cię.
Zaraz nas nie będzie.
W moim wieku nie mam się już czego lękać.
W takim świecie to wy powinniście się bać.
- Herbatki miętowej? - Czemu nie.
- Za pana czasów było inaczej? - Równie źle...
ale bardziej kulturalnie.
Dobra, Rashid.
Zobaczmy, jakiego piwa nawarzyli sobie twoi kumple.
Siadaj.
- I jak? - Ze sześciu. Zwijają się.
Zrobimy tak: Ja trasą krajobrazową,
a ty zejdziesz schodami na 10. piętro
i zastrzelisz uciekających przez drzwi.
Weź. Będziemy w kontakcie.
Zajebista. Gdzie taką kupię?
Nigdzie. Sam ją wyhodowałem.
Dzięki za gościnę, dziadek.
Jazda.
- Jesteś na pozycji? - Tak. Wejść?
Ani myśl!
Zaminowali drzwi.
Schodzą na 9. Odetnij im drogę.
Stać!
Stój! Na glebę!
Na glebę!
- Dobra robota. - Co w tym dobrego?
Może to, że cię nie zabił? Ilu uciekło?
Maks trzech. Już ich nie złapiesz, Wax.
Ile zajmuje zbiegnięcie 9 pięter?
Nie mam pojęcia.
- Z sześć sekund na piętro? - Może.
Czyli 54 sekundy, żeby zejść na sam dół.
Pięć sekund na przebiegnięcie korytarza.
I cztery na dobiegnięcie do auta.
Żaden nie zwiał.
Zaraz przyjadą gliny.
Kurde, aż roi się od dowodów. Pomóż mi z tym.
Chodź.
- Reece, chodź no tu. - Musimy spadać.
- Patrz na to. - Nie chcę mieć z tym miejscem
- już nic wspólnego. - Masz więcej, niż ci się zdaje.
- Co to, kurwa? - Pomyślałem to samo.
Skończyły ci się wyjaśnienia?
- Nie wiesz, gdzie to się kończy? - Ja tylko podążam za okruszkami.
Nie mam z tym nic wspólnego.
Dowody wskazują inaczej.
Idziemy.
Idą na 10. Drzwi są zaminowane.
Rozerwie ich na strzępy!
Nie pójdziesz tam!
- Wydasz nas i po zadaniu. - To niewinni policjanci.
Jak nie skończymy zadania, zginą tysiące.
- Właśnie, powinniśmy chronić ludzi. - Nie czas na liczenie strat.
- Za późno na to. - Wcale nie.
Wstawaj.
Właź do radiowozu.
- Stój. Muszę wziąć rzeczy. - Już go sprawdzili.
Na samochodzie są moje odciski palców.
Dotrą do mnie i ambasady w mgnieniu oka.
Chcesz zaprzestać ucieczki,
żeby zetrzeć odciski, wziąć tablice i akta?
- Sprężę się. - Aż tak?
- Co to było?! - Bum.
- Pasi? - Powaliło cię.
Spisałeś się. Pomogłeś uratować świat.
Usiądź i pomyśl, ile dziś zdziałaliśmy.
Ja pogadam z tajniakami.
Do zobaczenia, Wax.
Po co dali ci torbę?
Kiedyś zdechnę przez to, co w niej jest.
Wyglądasz na kuloodpornego.
Każdy człowiek ma słabości.
A na moją mówią tu "Royale z serem".
To koniec? Możemy wracać do domu?
Jak tajniacy zadzwonią i nam pozwolą.
A jeśli nie jesteśmy w stanie tego skończyć?
Spytaj kolesia, któremu sprzedałeś kulkę, co czuje zwycięzca.
Nie zastrzeliłem go. Nie potrafiłem.
Wiem, ale to nic.
- To nie trafi do raportu. - Może powinno.
- Nie nadaję się do tego. - Przeciwnie, trzymaj na wodzy
- takich jak ja. - Nie potrzebujesz mnie.
Jaja se robisz? Idealnie do siebie pasujemy.
- Kolacja? - Kolacja czeka. Zaproś kolegę.
Czemu nie.
Zaprosiłem Charlesa na kolację.
Cześć, Nicole.
Gdzie się podziewałeś?
Co robisz, mała,
jak nie przyprawiasz facetów o zawrót głowy?
Na takie teksty lecą prostytutki.
Czemu zabrałeś do niej Reece'a?
- Wczoraj się zaręczyli. - Wiem.
Gadał o tym cały dzień.
My tylko odbieraliśmy materiał.
Importuję dywany. A z Reece'em mam mały interesik.
Większość kasy przehulałem na bryczki i kobitki.
- Ale w odwrotnej kolejności? - Wybacz.
Pójdę się przebrać.
Czekaj chwilę.
No mów.
Ile macie numerów? Obdzwońcie wszystkie.
Na czym stanęliśmy?
Na tym, że odbieraliście materiał, jak was widziałam.
Tak naprawdę to nie handluję ciuszkami.
Pracuję dla ambasady jako tajniacha-zabijaka.
Jak mój partner.
Głównie jako tajniacha.
Głównie zabijaka.
Zabiłeś dziś kogoś?
Jakąś osobę na godzinę.
- Kogo dziś zabiłeś? - Tych co zawsze. Bandziorów.
Zbirów, zamachowców
i oziębłe pakistańskie szuje z południa Karaczi.
Poważka, załatwiliśmy całą szajkę.
- Właśnie to robiliśmy w windzie. - Prawda.
Skromniacha.
- To bohater. - Ja tylko pomagałem.
Złapaliście wszystkich?
Wkrótce się przekonamy.
Czas na imprezkę.
Zdrówko.
Powstań, panie Duchu.
Myślałyście, że co to?
Lubię cię.
Lubię ją.
Przepraszam.
Kogo? Nie ma tu żadnej Rose.
Pomyłka.
To na ten telefon czekaliśmy.
Pojebało cię, Wax?!
Zamknij się i słuchaj.
"Rose" było hasłem. Jej numer był na komórkach zbirów.
Nie każda Pakistanka to terrorystka!
Ale ta była waszą przyjaciółką i mieszkacie na pluskwach.
- Co ty pieprzysz?! - Pokażę ci.
A ty ani drgnij!
Patrz.
Zakład, że ukryła tu jeszcze z 12?
Ty wynająłeś mieszkanie.
Zaraz, chwila.
Sprawdziłem ją, nim zaczęliśmy się spotykać.
- Jest czysta! - Co? Sprawdzałeś mnie?
Widać słabo. Pracuje z tymi od zdjęć.
Nie wierzę ci. Pomyliłeś dziewczyny, Wax!
- Co masz na sobie od niej? - Nic!
Pierścień! Tak nas namierzali.
Udowodnię ci.
Pistolet za pierścień. Dawaj, udowodnię ci.
Nie rób tego, proszę.
Ani się waż. Celuj w nią.
Jeśli w pierścionku jest przekaźnik, będzie zakłócał wieżę.
Dlaczego, Caroline?
- Dostałeś? - W ramię.
Mówiłem, że zginiesz przez tę babę.
Zielone Volvo, 92MPR75.
Jeszcze jeden.
17 podsłuchów i 5 kamer. Z czego dwie w sypialni.
Ona nie umie wkręcić żarówki.
Ten ktoś znał się na rzeczy.
Mam nadzieję, że dobrze rżniesz, bo możesz trafić na YouTube.
Dałem ciała.
Nie, omamiła cię ta pieprzona miłość.
A co ty o niej wiesz?
Dopadła mnie w Kongo i w dwa razy w Bejrucie.
W tej samej lasce. Nie mam serca z kamienia.
Gdzie może teraz być?
- U rodziny, przyjaciół? - Nie mówiła o sobie, a ja nie pytałem.
Nic o niej nie wiem, Wax.
Jak mogło mi to umknąć?
Dowiedzcie się, czyje to Volvo. Musimy ją znaleźć.
- Już? - Tak.
Nie namierzajcie. Zaraz kończę.
Przykro mi, że do tego doszło. Nie chciałam cię zranić.
Musisz mnie zrozumieć.
Pomóż mi. Nie wiem, co jest grane.
Powiedz mi prawdę.
Sześć lat temu
poznałam człowieka, który otworzył mi oczy.
Pierwszy raz w życiu
widziałam w nim sens.
Okłamywać mnie? Zabić?
Działać w słusznej sprawie.
A mieszkanie ze mną i szpiegowanie mnie?
To też był twój plan?
- Rozłączyła się. Macie ją? - Nie, za krótko.
Cofnij i daj głośniej samo tło.
Sześć lat temu poznałam człowieka, który otworzył mi oczy.
Głośniej.
- Pierwszy raz w życiu... - Gdzie to jest?
- Może Périphérique? - Wyjeżdżają z Paryża. Ale dokąd?
To ambasador Bennington.
Co ty wyczyniasz?
Delegacja wylądowała. Czemu nie witasz ich na lotnisku?
Witam we Francji.
Delegacja USA przyleciała właśnie na szczyt.
Zaatakują delegację. Kto prowadzi?
- Idziemy. - Zaczekaj.
- Nie przemyślisz tego? - Grywasz w szachy, ty to przemyśl.
Uwielbiam tę piosenkę.
Nikomu ani słowa.
Wszystko dobrze?
Coś mi tu nie pasuje.
Skoro chcieli zaatakować delegację, to po co zakładali tu podsłuch?
Po co wykorzystali mnie?
Zablokowaliśmy zjazdy. Zaraz będziemy przy konwoju.
Uderzą na autostradzie, więc są niedaleko.
To ten. Gazu!
Tym go nie spowolnię. Masz coś grubszego?
Chodź do tatusia.
SZCZYT WE FRANCJI
Podjedź bliżej!
Jestem zajęty! Zatrzymuję to Volvo.
Nie ma jej tam.
Co ty pierniczysz? Siedzi na fotelu pasażera.
Nie. Wchodzi teraz na szczyt, jako delegat.
Jesteś pewien? Widzę ją.
Volvo to wabik.
Przyjrzyj się jej, nim wystrzelisz.
Bliżej. Muszę zajrzeć do środka.
Nie ma jej!
Jadę na szczyt.
Dojadę, tylko tu posprzątam.
Każ im zawrócić konwój!
Madam, istnieje ryzyko zagrożenia. Chcą, byśmy zmienili trasę.
Odmawiam.
Zawrócili?
Wyprzedź go. Zawieź mnie na most.
Jeden strzał, mała.
Na podłogę!
Witaj w Paryżu, laseczko.
- Przepraszam. - Dzień dobry.
Pewnie ma na sobie kamizelkę.
Jak ta z mieszkania?
- Niemożliwe. - Nie poszła tam
- wygłosić mowę. - Pogadam z nią.
Odstrzeli ci łeb!
Celuj powyżej kamizelki. Rozumiesz?
Rozumiesz?!
- Tak. - To dobrze.
Rozmowa nic nie da.
- Musisz ją kropnąć. - Wiem.
ODMOWA DOSTĘPU
- Nie mogę pana wpuścić. - Proszę sprawdzić ponownie.
Karty użył już asystent ambasadora Benningtona.
Niemożliwe. To ja nim jestem.
- Proszę ze mną. - Wytłumaczę to.
Dziewczyna ukradła mi kartę, by wejść na szczyt.
Dajcie mi chwilę.
Ambasadorze Bennington!
Co to ma znaczyć? To mój asystent.
- Oddawaj. - Gdzieś ty był?
Wiesz, co spotkało delegację?
- Musimy porozmawiać. - Co się dzieje?
Broń!
Od kiedy nosisz broń?
W ambasadzie jest zamachowiec z bombą.
- Nic nam o tym nie wiadomo. - Odwołajcie konferencję.
- Nie mogę z powodu przypuszczeń... - To nie przypuszczenia.
Znam zamachowca. To moja narzeczona.
Twoja narzeczona?
Wykorzystała mnie jako przykrywkę.
Na pewno tu jest?
Czy na pewno, to nie wiem.
Zaraz przybędzie delegacja.
- Puśćcie go. - Nie z bronią.
Dziękuję.
Szykują się kłopoty.
Nie waż się ruszyć!
Na podłogę!
Proszę rzucić broń!
Nie ruszaj się.
Nie chcę cię zabijać.
Proszę odłożyć broń.
Proszę ją odłożyć.
Odłóż broń!
Rzuć broń!
Nie strzelać, bo wybuchnie!
Caroline, chcę ci pomóc.
Nie potrzebuję pomocy.
Jestem szczęśliwa.
To nie szczęście.
Powiedziałaś mi, że zrobiłaś to, by znaleźć cel.
By twoje życie nabrało sensu.
Też tego pragnę.
Nie! Nie rób tego, proszę.
Posłuchaj mnie.
Tylko przez chwilę.
Jedyne, co ma dla mnie jakieś znaczenie,
to miłość do ciebie.
Tylko to mam.
Miłość do ciebie.
Nawet jeśli mnie nie kochasz,
to każdego dopadnie to uczucie.
Miłość.
Co tu się dzieje?
Nie leciałam 10 godzin, żeby gnić w limuzynie.
- To dla pani bezpieczeństwa. - Mówisz tak, jak nie wiesz, o co chodzi.
Wax, możesz jej wyjaśnić, co jest grane?
Przepraszam, mieliśmy problem z ochroną,
ale może już pani wejść. Miłego wieczoru.
Masz wylać osobę odpowiedzialną za to opóźnienie.
To lubię w tej pracy. Podziękowania, komplementy.
Kupiłem ci coś na drogę. Choć nie wiem, dokąd się udajesz.
Dzięki Bogu.
Coś czuję, że szybko zaczniesz działać poza krajem.
Rząd ci się odwdzięczy.
Choć przyznam, że chętnie wziąłbym cię ze sobą.
Muszę wrócić do mieszkania. Załatwić kilka spraw.
Wszystko spakowali i wysłali. Ale wiem, co z niego chciałeś.
- Będą ci ją przypominać. - Dzięki, Wax.
Chodź.
- Zagramy w szachy, nim odlecę. - Myślałem, że nie lubisz.
Skłamałem. Pozwij mnie.
- Nie dam ci forów. - To wiedz, że nie lubię przegrywać.
Skoro tak gramy...
Ale jaja.
- Witaj w klubie. - Załatwię cię na cacy.
Znam takie triki, których jeszcze nie poznałeś.
- Poważnie? - Tak... tylko mówię.
Popełnił: d3s0l4ti0n Skorekcił: djdzon
<> www. kinomania. org
.:: ::.